dzisiaj jest: 27 maja 2017. imieniny: Juliusz, Magdalena, Jan
 
Flora

     Ze względu na szczególne położenie i ukształtowanie form rzeźby, gmina posiada wiele ciekawych przyrodniczo gatunków roślin. Szata jest bogata zarówno wśród roślin niskopiennych, jak i wysokopiennych, od runa aż po drzewa osiągające średnicę ponad 3 m.
     Dużą grupę stanowią tereny lesiste, co jest szczególnie wysokim walorem atrakcyjności gminy. Stanowią one niemal 30 % obszaru. Większa część lasów przypada na Załęczanski Park Krajobrazowy. Tam tez występuje bardzo bogata szata roślinna, charakterystyczna także dla innych zbiorowisk roślinnych, nie tylko lasów.

     Załęczański Park Krajobrazowy utworzony został uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Sieradzu dnia 5 stycznia 1978 roku. Położony jest w południowo-zachodniej części woj. Łódzkiego, w gminach Pątnów, Wierzchlas i Działoszyn. Fragmentami wchodzi również na teren woj. śląskiego w gm. Lipie oraz opolskiego w gm. Rudniki. Jego powierzchnia wynosi 14.485 ha, a strefy ochronnej 12.328 ha, zajmując tym samym około 5,2 tys. ha tj. 43% powierzchni gminy. Obszar Parku zajmuje północno-wschodnią część Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej zwanej Jurą Polską, stanowiąc ostatnie północne ogniwo systemu jurajskich parków krajobrazowych.
     Zadaniem Parku jest ochrona niepowtarzalnego krajobrazu jurajskich wapiennych ostańców kryjących w sobie wiele form krasu, wraz z osobliwą fauną i florą oraz urokliwego odcinka rzeki Warty określanego jako najpiękniejszy i najwartościowszy przyrodniczo w stosunku do całego jej biegu. Warta płynie przez Park blisko 40-sto kilometrowym "Wielkim Łukiem" wrzynając się głęboko w skaliste, wapienne podłoże. Z krawędzi przełomów działoszyńskiego i krzeczowskiego rozciągają się przepiękne, malownicze widoki na dolinę i wysoczyznę z łagodnymi pagórami jurajskich ostańców oraz pasmami morenowych wzgórz. Dolina ta, o wysokich, stromych zboczach, często pociętymi parowami i dolinkami pobocznymi, tylko w niewielkim stopniu nosi ślady ludzkiej gospodarki, natomiast koryto rzeki jest całkowicie naturalne, dzikie, tętniące różnorodnym życiem. Nurt Warty często zmienia kierunek, meandruje, podmywa brzegi, usypuje piaszczyste łachy, tworzy i niszczy liczne wyspy.
     Na obecną szatę roślinną parku składa się ponad 100 przeróżnych zbiorowisk roślinnych i ok. 1200 gatunków roślin.

     W dolinie Warty spotkać się można z ciekawą roślinnością. Główną rolę odgrywają tu wspaniałe lasy. Nad rzeką pospolicie rośnie wiele gatunków wierzby tj. wiklina wiciowa, krucha i biała. Dwa pierwsze wraz z wierzbą trójpręcikową tworzą zespół zaroślowy wiklin nadrzecznych, a reszta z udziałem topoli białej i z pnączami chmielu zwyczajnego, kielisznika powojowego i psianki słodkogórz to zespół łęgu wierzbowo – topolowego. W starorzeczach pojawiają się zarośla łozowe z wierzbą szarą, a po wypełnieniu starorzeczy torfem tworzy się ols, czyli bagienny las olszowy z kruszyną i porzeczką czarną w podszyciu oraz runem zielonym złożonym z wielu roślin bagiennych. Na terenach doliny Warty występuje widny las dębowy z dębem bezszypułkowym, florystycznie ubogi. Obficie występuje tam orlica pospolita, trawa kłosówka miękka, borówka czarna i brusznica. Rosną chojniaki sosnowe z odnawiającym się dębem bezszypułkowym lub monokultury sosnowe na glebach porolnych. Świetlista dąbrowa obejmuje dąb bezszypułkowy, ciepłolubne rośliny leśne i borowe oraz gatunki muraw kserotermicznych, łąki i wrzosowiska. Runo zielnej, świetlistej dąbrowy ma największą liczbę gatunków roślin spośród wszystkich typów lasów, jest różnorodne i wielobarwne. Kwaśna buczyna to cienisty las o drzewostanie prawie czysto bukowym, bez podszycia i z bardzo skąpym runem zielnym. Bukom towarzyszy jodła, świerk i dąb. Grąd jodłowy to żyzny las zmieszany z jodłą i świerkiem w wyższej warstwie drzew, a jodłą, bukiem, dębem szypułkowym, grabem i olszą czarną w warstwie niższej. Gęste podszycie składa się z podrostów jodły, bzu koralowego, leszczyny i innych krzewów. W lasach załęczańskich występują też: śmiałek pogięty, trzęślica modra, trzcinnik owłosiony. W borach sosnowych świeżych rosną sosny, podrosty i kępy jałowców, a także warstwa mszysta, miękki, zielony dywan utkany z kilku gatunków mchów. Bór bagienny charakteryzuje się występowaniem krzewinek: bagna zwyczajnego, borówki bagiennej, żurawiny błotnej oraz licznych mchów torfowych.
    
     Najwartościowszymi przyrodniczo elementami związanymi z jurajskim podłożem Parku są ostańce wapienne. Ich odsłonięte szczyty porasta wielobarwna murawa kserotermiczna, a pośród skałek rozwinęły się osobliwe zespoły wapieniolubnej roślinności szczególną cechą Załęczańskiego Parku Krajobrazowego, wyróżniającą go z otaczających terenów oraz stanowiska drobnej wapieniolubnej fauny występującej tu daleko poza zasięgiem zwartego występowania. Występują tu wapieniolubne paprocie: zanokcica skalna, murowa i krucha; murawy naskalne: kostrzewa blada, czosnek skalny, rojnik pospolity, mchy; murawy kserotermiczne: głowienka wielokwiatowa, dzwonek skupiony, szałwia okręgowa, rumianek.